• هدف : برای گرفتن فضای ورودی باید یک دوربین را در لابی یک ساختمان نصب کنید.
  • مشکل: این پروژه دارای تعداد زیادی پنجره است که نور شدید وارد لابی می شود و ضبط تصاویر صورت افرادی که وارد می شوند تیره و دشوار است.
  • راه حل: استفاده از یک دوربین مداربسته با قابلیت WDR یا Wide Dynamic Range خوب راه حلی برای این مشکل کنتراست نوری رایج است.

در اینجا سه نکته است که باید بدانید:

WDR چه کاری انجام می دهد؟

محدوده دینامیکی به نسبت بزرگترین و کوچکترین مقدار قابل اندازه گیری چیزی اشاره می شود. در مورد نظارت تصویری یا همان دوربین مداربسته، دامنه دینامیکی نسبت بین روشن ترین و تاریک ترین قسمت یک تصویر را اندازه گیری می کند. فناوری WDR برای صحنه هایی با کنتراست بسیار بالا، تعادل در مناطق روشن و مناطقی که تاریک می باشد بسیار مناسب است، بنابراین هیچ قسمت از یک تصویر تاریک به نظر نمی رسد.

dB یا دسی بل واحدی است که با آن محدوده دینامیکی اندازه گیری می شود. WDR را با سرعت 60 دسی بل یا بالاتر تعریف می کنند، اگر چه دیدن دوربین هایی با قابلیت WDR تا 120 دسی بل یا بیشتر هم وجود دارد. با این حال، به خاطر داشته باشید که هر سازنده روش مشخصی را برای اعلام اندازه دسی بل دوربین دارد. بنابراین هنگام مقایسه اطلاعات فنی یک محصول با محصول دیگر ممکن است که یک دوربین با نسبت دسی بل پایین تر از رقبای خود با نسبت دسی بل بالاتر کیفیت تصویر بهتری داشته باشد.

WDR چگونه کار می کند؟

دوربین های امنیتی با فناوری WDR از Digital WDR یا True WDR استفاده می کنند.

  • True WDR یا WDR واقعی از سنسورهای تصویر و یک پردازنده سیگنال دیجیتال DSP استفاده می کند تا حتی در تاریک ترین مناطق یک تصویر، نیز روشنایی داشته باشد. یک دوربین نظارت تصویری با قابلیت WDR واقعی دارای دو سنسور است که دو اسکن از هر فریم را تصویر برداری می کند. اولی با سرعت کم، برای گرفتن نور بیشتر تصویر را در شرایط نوری معمولی نشان می دهد. اسکن دوم با سرعت بالا انجام می شود تا نور کمتری در کلیت ضبط و تصویری با نور قوی در پس زمینه بدست آید. DSP دو اسکن بدست آمده را برای ایجاد یک تصویر واحد تریکیب می کند تا تصویر مطلوبی را ایجاد کند.
  • DWDR یا همان WDR دیجیتالی به جای استفاده از سنسورها، از الگوریتم ها برای روشنایی دیجیتالی مناطق خیلی تاریک و خیلی روشن استفاده می کند. DWDR برای جایگزین قابلیت WDR به جای استفاده از سنسور تصویر، به تراشه DSP متکی است. هر پیکسل مجزا از تصویر را تنظیم می کند و میزان نوردهی را براساس آن محاسبه می کند. این روش محدودیت هایی هم دارد. دستکاری شدید پیکسل ها باعث می شود که تصویر نویز دار به نظر برسد. از طرف دیگر DWDR نیازی به سنسورهای پر هزینه تصویر ندارد، بنابراین DWDR درصورت لزوم می تواند گزینه اقتصادی تری باشد.

وقتی که قابلیت WDR ندارید

دو روش برای بهبود قرار دادن تصویر در معرض تصویر بدون استفاده از WDR وجود دارد. در یک صحنه با کنتراست بالا با نورپردازی سنگین، گسترده، نور پس زمینه، دوربین با نورپردازی متوسط ​​تنظیم می شود، که باعث تاریک شدن تصویر می شود. اگر WDR در دسترس نباشد، جبران نور پس زمینه یا قابلیت BLC تصویر را روشن می کند، بنابراین می توانید جزئیات تیره تر را بهتر ببینید. BLC یک تکنیک است که از DSP ها استفاده می کند تا سطح نوردهی را برای کل تصویر افزایش دهد. به جای تعادل روشنایی در نواحی غیر مستقیم و کم تحرک از تصویری مانند WDR، باعث می شود کل تصویر روشن شود. این یک راه حل خوب برای جلوگیری از بهم ریختن تصاویر که قبلاً زیاد روشن هستند می باشد.

جبران نور برجسته یا HLC یک فناوری است که در آن سنسورهای تصویر، نور قوی را در تصویر تشخیص می دهند و قرار گرفتن در معرض آن مناطق را کاهش می دهند تا کیفیت کلی تصویر را ارتقا بخشد. در یک صحنه کم نور با روشنایی زیاد ناشی از نقاط پر نور به عنوان مثال چراغهای جلو خودرو یا چراغ های خیابانی، ممکن است تصویر کلی خیلی تاریک شود. اگر WDR در دسترس نیست از HLC استفاده کنید. دوربین به طور خودکار منابع نور روشن را سرکوب می کند و امکان بهبود نور تصویر را میسر می کند.

نتیجه

صرف نظر از مقدار dB مشخص شده در محصولات، نتایج تصویر بسته به پیچیدگی و میزان حرکت در یک تصویر متفاوت خواهد بود. برای تعیین بهترین دوربین برای یک پروژه، همیشه بهتر است که یک دوربین را برای نشان دادن نمونه تصویر آزمایش کنید تا پاسخگوی نیازها و انتظارات مشتری باشد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *